Quiz Show (1994)
"Teleturnieje lat 50. były najbardziej niezwykłym fenomenem w historii telewizji. Nigdy przedtem ani nigdy potem żaden z wynalazków szklanego ekranu nie pochłaniał w takim stopniu uwagi zafascynowanej widowni" - pisał Richard N. Goodwin, autor poczytnej powieści "Remembering America", na której opiera się scenariusz "Quiz Show".
Film Roberta Redforda opowiada jednak nie o niewinnej pasji telewidzów, ale o jednej z największych afer telewizyjnych, kiedy to Ameryką wstrząsnęła wiadomość, że popularny teleturniej "Twenty-One" jest skrojonym na grubą skalę oszustwem.
Producenci bijącego rekordy popularności teleturnieju typowali wśród zawodników zwycięzcę (głównie na podstawie wyglądu) i wręczali mu odpowiedzi na pytania, by w ten sposób zwiększyć oglądalność programu. Na takiej właśnie zasadzie znalazł się na szczycie popularności Charles Van Doren (Ralph Fiennes), młody wykładowca uniwersytecki, który w każdym kolejnym odcinku w brawurowy sposób wygrywał coraz bardziej imponujące sumy. Do czasu, kiedy pokonała go atrakcyjna pani adwokat Vivienne Nearing (Grace Phillips). Jak się okazało, Van Doren specjalnie podał złą odpowiedź, bo nie mógł już dłużej znieść współudziału w oszustwie. Wkrótce jednak sprawa wyszła na jaw, a jej finał rozegrał się przed Sądem Najwyższym Stanów Zjednoczonych.
W "Quiz Show" ROBERT REDFORD z dużym wyczuciem opowiada historię Charlesa Van Dorena, który stał się w Ameryce Elvisem Presleyem intelektualistów i wzorem do naśladowania dla ambitnych nastolatków, a skończył jako upokorzony outsider, skompromitowany w swoim środowisku i pozbawiony prawa wykonywania zawodu (nigdy nie wrócił już do nauczania). Sam obraz należy zresztą do najciekawszych przykładów hollywoodzkiego kina z lat 90. Nie tylko ze względu na świetnie zarysowane postaci i znakomite kreacje aktorskie (na ekranie pojawiają się w epizodach m.in. reżyserzy Martin Scorsese i Barry Levinson), ale przede wszystkim z uwagi na błyskotliwy portret tętniącej życiem Ameryki w samym środku jej największego rozkwitu. "Dla naszego kraju sprawa 'Twenty-One' oznaczała coś więcej niż głośny skandal" - mówił sam Robert Redford. "Był to koniec niewinności w naszej społecznej historii".
- reżyseria: Robert Redford
- scenariusz Paul Attanasio na podstawie powieści Richarda N. Goodwina
- zdjęcia: Michael Ballhaus
- obsada: Ralph Fiennes, John Turturro, Rob Morrow, Paul Scofield
- USA, 1994, 127 min.
Źródło: Canal +
Matrix (1999)
Istnieją dwa światy: pierwszy to świat, w którym żyjemy na codzień, drugi zaś to ten, który znajduje się tuż obok. Jeden z nich to Matrix.
"Czy miałeś kiedyś taki sen Neo, sen, który wydawał się być realny? Co by się stało gdyby trwał, Neo? Jak rozpoznałbyś różnicę pomiędzy snem a jawą?
Neo (KEANU REEVES) desperacko poszukuje prawdy o Matrix. To temat, o którym inni tylko szepczą. To coś tajemniczego i nieznanego. Coś. Neo jest pewien, że to niewyobrażalne coś przejęło zbrodniczą kontrolę nad jego życiem.
Czym jest Matrix?
Neo jest przekonany, że jedynie Morfeusz (LAURENCE FISHBURNE), uznawany za najbardziej niebezpiecznego żyjącego człowieka, prawdopodobnie zna odpowiedzi na wszystkie jego pytania.Jedyne co mogę zaoferować to Prawda. Pewnej nocy Neo poznaje Trinity (CARRIE-ANNE MOSS), piękną nieznajomą. Wskazuje ona Neo drogę do innego świata, gdzie spotyka Morfeusza, od którego dowie się całej prawdy o Matrix. Po drugiej stronie istnieją także pozostali. Ich zadaniem jest absolutna ochrona Matrix. Grupie przewodzi agent Smith (HUGO WEAVING). Wspólnie posługują się metodami zbierania informacji, które będzie można wykorzystać do szantażu niewinnych. Co dobrego można zdziałać dzięki rozmowie telefonicznej, jeżeli nie możesz nic powiedzieć? Neo, Morfeusz i Trinity będą zmuszeni stoczyć brutalną walkę o życie. Aby poznać odpowiedzi, których poszukują od lat, aby wreszcie zrozumieć kto i dlaczego obsadził ich w tym dramatycznym spektaklu, oraz rozpoznać nieuniknione przeznaczenie. Broń. Masa broni. Każdy ruch, każda sekunda i myśl jest na wagę złota, ponieważ oddala ich od chwili, kiedy wreszcie uwolnią się od Matrix. Od egzystencji, w jakiej zmuszeni byli trwać lata.
Uwolnij swój umysł.
- reżyseria: Andy Wachowski, Larry Wachowski,
- scenariusz: Larry Wachowski, Andy Wachowski,
- zdjęcia: Bill Pope,
- muzyka: Don Davis
- USA, 1999, 136 min
|
Show (2003)
Streszczenie
Czarek - drobny oszust i fałszywy uzdrowiciel, znalazł się w poważnych kłopotach. Musi uciekać przed zemstą mafii. Nic dziwnego, że informacja o naborze do nowego "reality show" jest dla naszego bohatera prawdziwym zrządzeniem losu.
Tak oto Czarek wraz z dziewiątką innych kandydatów trafia do specjalnie wybudowanego Domu - studia tv na samotnej, dzikiej wyspie na jeziorze. Zaczyna się gra między uczestnikami, nawiązują się pierwsze sojusze, konflikty i romanse. Czarek próbuje zdobyć względy najsympatyczniejszej uczestniczki programu - Ali. Program realizuje ambitna Dorota, która zrobi wszystko, żeby namówić uczestników do maksymalnego ekshibicjonizmu. Ponieważ nagroda jest rekordowo duża - wynosi dwa miliony złotych - walka przybiera coraz ostrzejszą formę.
Już po kilku dniach mieszkańcami Domu wstrząsa niespodziewana śmierć jednej z uczestniczek. Uczestnicy i widzowie w audiotele zgodnie postanawiają, żeby nie przerywać programu. Ale, jak się okazuje, nie przewidzieli konsekwencji tego "incydentu". Odcięci od świata bohaterowie programu stają w obliczu śmiertelnego niebezpieczeństwa. Ktoś morduje uczestników gry, a Czarek, zdemaskowany jako recydywista, jest oczywiście głównym podejrzanym. Sytuacja przypomina "10 murzynków" Agaty Christie i mimo, że kamery śledzą każdy krok uczestników gry, morderca pozostaje nieuchwytny.
Na oczach telewidzów trwa wyścig o... życie? Sławę? Pieniądze? Wychodzą na jaw prawdziwe intencje i charaktery uczestników tej osobliwej gry. Czarek, zakochany w Ali, zrobi wszystko, by uchronić dziewczynę przed grożącymi jej niebezpieczeństwami. Show must go on...
Założenia realizacyjne
"Show" jest filmem obliczonym na oczekiwania współczesnego widza. Szybkie zwroty akcji, zabawne dialogi, wyraziste typy bohaterów - to cechy, które czynią go atrakcyjnym. Podobnie jak w poprzednich filmach, Maciej Ślesicki i tym razem chce nadać opowieści szybkie tempo, a nacisk położyć na relacje między bohaterami.
Zawsze w swoich filmach łączy gatunki, miesza konwencje. Także i tutaj. "Show" zawiera elementy komedii obyczajowej, sensacyjnej, thrillera, a także korzysta z osiągnięć typowo telewizyjnego gatunku, jakim jest "reality show". Wiemy już, że rozmowy toczone przez uczestników wszystkich tego typu programów dzięki sprawnej reżyserii nabierają wewnętrznej dramaturgii i tempa.
Maciej Ślesicki zawsze przywiązuje ogromną wagę do właściwego obsadzenia ról, a także do pracy z aktorem. Dziesięcioro (a właściwie - jedenaścioro) uczestników "reality show" i pracownicy stacji tv - to role pełnowymiarowe, wyraziste, soczyste. Trwający ponad pół roku casting, podczas którego przewinęło się przed kamerami ponad tysiąc dziewcząt, pozwolił wybrać ładne, zdolne aktorki, które zagrają rywalizujące między sobą bohaterki programu. Role Czarka, Doroty i Szefa Stacji zagrają gwiazdy: Cezary Pazura, Dorota Segda i Jerzy Stuhr. To nie tylko wybitni aktorzy, ale także ciekawe osobowości, które nadadzą swoim bohaterom odpowiedni format.
Wielkim atutem filmu jest scenografia - Dom "Wielkiej Siostry", na malowniczej dzikiej wyspie na jeziorze, sprawia wrażenie niezwykłe. Scenografowi udało się połączyć klimat zamknięcia i klaustrofobii charakterystyczny dla "reality show" z pięknem niepokojącego mazurskiego pejzażu.
Maciej Ślesicki o swoim filmie
Media to dzisiaj ogromna siła na całym świecie, także w Polsce. To właśnie media kreują bohaterów - okazuje się, że wartość ma ten, kto jest pokazywany w telewizji. W programach telewizyjnych wszystko już było - płacz, bijatyka, seks na żywo. Co dalej? Myślę, że tym następnym etapem będzie trup. Telewizja prędzej czy później pokaże śmierć na żywo. Starałem się wyobrazić tego konsekwencje. (PAP, z konferencji prasowej na XXVII FPFF w Gdyni)
Jestem przekonany, że jeśli ktoś nagle powie w telewizji, że popełni samobójstwo, to ludzie włączą telewizory i zastygną przed ekranem w oczekiwaniu. Powiedzą, że to jest obrzydliwe, ale obejrzą. (Rzeczpospolita, 08.11.2002)
Nie chcę się porównywać do "Big Brothera". Mój film będzie pomieszaniem gatunków. Znajdą się w nim zarówno elementy komedii, jak i horroru, thrillera i filmu obyczajowego. Tym filmem chcę zapytać o rolę mediów we współczesnym świecie. Nie zamierzam jednak odnosić się do tego, czy ?reality shows' są dobre czy złe. (Głos Koszaliński, 11.10.2002)
Śmierć na żywo? Czemu nie zrobić o tym komedii? Przecież "Lot nad kukułczym gniazdem" to też w 90% komedia". (Gazeta Wyborcza, 24.10.2002) Źródło: stopklatka reżyseria: Maciej Ślesicki,
scenariusz: Maciej Ślesicki,
zdjęcia: Andrzej Ramlau,
muzyka: Przemysław Gintrowski
W rolach głównych: Cezary Pazura, Jerzy Stuhr,
Dorota Segda, Joanna Pierzak
Polska, 2003, 120 min
Władca Much (1963 / 1990)
 WŁADCA MUCHZ katastrofy lotniczej, która miała miejsce nad odległą wyspą tropikalną, przetrwała jedynie grupa czterdziestu chłopców - uczniów renomowanych szkół podstawowych. Pod dowództwem demokratycznie wybranego lidera Ralpha oraz zachowaniu szczególnej dyscypliny, chłopcy starają się przetrwać. Jednak Jack stojący na czele chórzystów rozpoczyna walkę o przywództwo dzieląc tym samym chłopców na dwie rywalizujące grupy. Jego zwolennicy - Myśliwi - posuwają się z czasem do coraz bardziej okrutnych działań. Im bardziej prymitywni się stają, tym bardziej terroryzują grupę Ralpha z tragicznym konsekwencjami.
Książka Williama Goldinga doczekała się dwóch ekranizacji w 1963 i 1990 r. Powieść interpretowana jest najczęściej jako studium nad naturą zła, gorzką refleksją o prawach rządzących ludzką zbiorowością, pesymistyczną wizję upadku człowieczeństwa.
Wersja z 1963: reżyseria Peter Brook scenariusz Peter Brook zdjęcia Tom Hollyman muzyka Raymond Leppard czas trwania: 93
Wersja z 1990: reżyseria Harry Hook scenariusz Sara Schiffq zdjęcia Martin Fuhrer muzyka Philippe Sarde czas trwania: 90
|
Warto zobaczyć
